Staken

Het Muziekgebouw aan het IJ puilt uit. Tot ver buiten staan ze, de stakende mbo-docenten. Meer dan 4000 zijn het er volgens de organisatie. Vanuit het hele land. Ze dragen paarse en groene sjaaltjes met logo’s van de vakbonden. Het zonnetje schijnt. Prima demonstratieweer.

De boodschap is helder. Ze willen meer tijd om hun werk goed te doen. Minder werkdruk. En natuurlijk meer geld. De opkomst geeft aan dat het menens is. De woorden van de sprekers ook. Met z’n allen scanderen ze: actie!

Er is zelfs een heus stakingslied. Op de melodie van Corrie Konings’ Ik krijg een heel apart gevoel van binnen. Op het podium staat een zangeres met een blonde pruik. Even twijfelen twee actievoersters. ,,Is het d’r nou echt?’’ De zangeres leest de songtekst van een papier. Zelfs dat gaat nog niet helemaal foutloos.

Zoals het een echte demonstratie betaamt, klinkt er muziek. Om de boel lekker op te zwepen. De heupen van de stakers wiegen lekker heen en weer op liedjes van Jan Smit en de Zangeres Zonder Naam. Meezingen mag ook. En dan gaat de band even ‘terug naar de kindertijd’. ‘Klap eens in je handjes, blij, blij, blij’, klinkt het. Dat smaakt naar meer. De band zet in: ‘Hoofd, schouders, knie en teen’. Het lijkt wel een schoolreisje.

Ik tik mijn artikel op een bankje. Een dame spreekt me vermanend toe: ,,Je bent toch niet aan het werk?’’ Ik stamel: ,,Ehm, jawel, maar ik ben journalist’'. Dan is het goed.

Langzaamaan stroomt het Muziekgebouw leeg. De stakers maken er nog een gezellige dag van. Amsterdam vult zich met paarse en groene sjaaltjes. Je zou bijna vergeten dat er wordt gestaakt.