Als muren konden praten...

Je komt wel eens in van die hotels waarvan je denkt: 'als de muren konden praten...' Zoals die op de terugreis vanuit Zuid-Frankrijk, in de buurt van Nancy. Vooraf geboekt want vlakbij de Autoroute du soleil en niet duur (want alleen om te slapen). Uit de recensies valt weinig schrikbarends op te maken, behalve dat de kamers wat verouderd zijn. Een gemiddelde van een 7,4 lijkt ons prima voor een doorreishotel.

Na een lange dag in de auto rijden we de snelweg af en zoals de omschrijving belooft, zien we enkele minuten later de schreeuwende groen en oranje neonletters van het hotel. De buitenkant van het pand doet denken aan de Formule 1-keten, niet al te best. 

De ontvangst is vriendelijk en al gauw klimmen we de trap op naar de eerste etage waar onze kamer is. De eerste indruk is oké. Er staat al een babybed, er hangt een flatscreen-tv en er is een bad. Erg aanlokkelijk na een kampeervakantie! Oké, het is inderdaad gedateerd maar het oogt schoon. 

 

Naar mate de avond vordert, vallen echter de details op. Zo wiebelt het babybed wel erg gevaarlijk, lokt het bad ineens toch niet meer zo vanwege het viezige douchegordijntje, zitten er niet thuis te brengen vlekken op de muren, heeft de spiegel een waas, is het rondom het ventilatierooster grijs uitgeslagen, is de vloerbedekking vies en de leeftijd van de toiletborstel wil ik niet eens weten. 

Gauw gooi ik de sprei van het bed. Ik moet denken aan de rubriek in De Groeten van Max waarbij een inspecteur hotelkamers checkt op hygiëne. Ze komen er vaak niet al te best vanaf. De blik onder het bed en vinger langs de plinten durf ik hier niet aan. 

Gelukkig is het maar voor een nachtje, houd ik me voor. De lakens ogen fris wit en de douche is lekker warm. Het ontbijt skippen we uit voorzorg. Gauw slapen en morgen weer uitgerust door. Of dat gaat lukken, durf ik trouwens niet te zeggen. De muren kunnen namelijk toch een beetje praten. Het  hotel is, hoe verrassend, nogal gehorig...