Ze is 87 jaar en broos. Ik ken niemand die zo broos is als zij. Ze woont nog steeds in dat grote huis. Hoewel dat eigenlijk niet meer kan, is het verpleeghuis haar worst nightmare. En dus blijft ze. Al valt het niet mee. elke ochtend en avond verzorgen medewerksters van de thuiszorg haar omdat ze dat zelf niet meer kan. Tot haar grote frustratie.
En dan gebeurt waar al jaren voor wordt gevreesd. ,,Ik moet jullie iets vertellen'', klinkt het ineens tijdens een familiesamenzijn. ,,Ik ben er gewoon ingetrapt.''
Dan vertelt ze. Op een ochtend zijn ze daar. In een sjieke bestelbus. De ene belt aan en zegt dat hij van het gasbedrijf is. Of hij even mag binnenkomen. Op dat moment komt zijn kompaan via de achterdeur het huis in. ,,Ik wist meteen dat het foute boel was'', vervolgt ze.
De mannen willen dat ze een verzekering afsluit. Omdat er binnenkort werkzaamheden plaatsvinden in de buurt. En stel dat er iets misgaat, dan is ze goed verzekerd. Of ze even iets wil ondertekenen. Onzin natuurlijk. Ze zijn maar op één ding uit.
Intussen neemt een van de twee boven poolshoogte. De ander blijft ,,zoet'' op een stoel zitten in de kamer. Eenmaal terug van de 'verkenningstocht' vragen de mannen of ze geld of juwelen in huis heeft. Ze zegt van niet. En ze benadrukt ook dat ze goed verzekerd is. Dat ze niks gaat ondertekenen. Ze overweegt even de alarmknop in te drukken. Maar dat geeft alleen maar een boel lawaai. Dan gaan de twee weg. Zonder buit.
Oma vindt dat ze dapper heeft gehandeld. Ze is niet bang. Een geluk.
De achterdeur blijft voortaan op slot. Net als de voordeur. Laat ze niet het lef hebben terug te komen. Hoe durven ze. De hufters.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten