Krenten uit de pap

Sommige nieuwsdagen vergeet je niet zo snel. Zoals de dag waarop Mohammed B. Theo van Gogh doodstak of toen Willem-Alexander koning werd. Als journalist sta ik er vaak met mijn neus bovenop, wat het extra bijzonder maakt. De welbekende krenten uit de pap.

De aankomst van de Amerikaanse president in ons land vorige maand is er weer zo één. Voor dag en dauw moet ik al uit de veren, de wekker gaat om 4 uur. Maar hé, hoe vaak krijg je nu de kans om Barack Obama van dichtbij te zien? Althans, hoogstwaarschijnlijk, mogelijk en vermoedelijk. Want niemand wil nog officieel bevestigen dat Mister President daadwerkelijk die ochtend op Schiphol landt. En dan is het nog maar de vraag wat wij ervan zien.

Als we drie uur later in de speciaal gehuurde touringcar zitten, die normaliter de spelers van ADO vervoert, zien we in de verte acht helikopters aankomen. Mijn buurman, fotograaf voor een vliegtuigmagazine, ziet door zijn telelens dat het Amerikaanse heli’s zijn. Hij overlaadt me meteen met alle kennis die hij in huis heeft in de meest technische bewoordingen. 

Als ie indruk wil maken, is hij daar niet in geslaagd. Hij heeft er overigens weinig vertrouwen in dat we Obama gaan zien en belt zelfs al aan z’n collega door dat het waarschijnlijk alleen een toertje over de Polderbaan wordt. Hier staan de overige regeringstoestellen geparkeerd. Bijna geloof ik hem. Al kan ik me bijna niet voorstellen dat ik alleen daarvoor zo vroeg mijn bed uit ben gekomen.

Kort daarna klinkt het verlossende woord. De Schipholwoordvoerster heeft de microfoon gepakt en vertelt ons dat we naar het platform gaan waar Obama straks met zijn Air Force One aankomt. Mijn buurman slaakt een zucht van verlichting. In de bus heerst opwinding, want wie maakt straks de beste beelden?

Op het streng beveiligde vrachtplatform, pal langs de Kaagbaan, staan de helikopters al klaar. Daaromheen hebben zich beveiligers opgesteld van Obama’s eigen Secret Service. Mannen zoals je ze van tv kent: in donkere pakken en met zonnebrillen op. Pal naast twee identieke helikopters - pas op het laatste moment wordt duidelijk in welke de president straks stapt -  is een persvak ingericht. We krijgen een ‘White House Press Pool’-pas voordat we erin gaan. Een bewaarexemplaar.

Terwijl Schipholwoordvoersters M&M’s en Marsen uitdelen, praat een woordvoerder van de marechaussee mij bij over het protocol. Zo vindt straks de officiële welkomstgroet onderaan de vliegtuigtrap plaats zonder de gebruikelijke sabel. Dit op verzoek van de Amerikanen, want stel je toch eens voor dat een van die mannen Obama met het wapen te lijf gaat. Niets wordt aan het toeval overgelaten.

En dan ineens, iets voor negenen, is hij daar: de Air Force One. Van verre spotten de fotografen hem al door hun grote lenzen. Hij landt op de Aalsmeerbaan, even verderop. Niet veel later taxiet de enorme Boeing het platform op en parkeert voor onze neus. Een indrukwekkend gezicht. De meegereisde delegatie verlaat het toestel via een kleine trap aan de achterkant en aan de voorkant wordt een groter exemplaar geplaatst.

Daar is hij dan: Barack Obama. Hij zwaait en dendert vervolgens met een sneltreinvaart de trap af. Je ziet, hij doet dit vaker. Onderaan de trap schudt hij uitgebreid de handen van minister Timmermans (Buitenlandse Zaken) en de Amerikaanse ambassadeur. 

Ik bel snel door naar de redactie dat de president is aangekomen.

Dan wendt hij zich naar ons en zwaait nogmaals uitbundig naar de camera’s. Voor ik het doorheb, zwaai ik terug. Dat gaat vanzelf. Vervolgens beent Obama naar de helikopters en binnen een minuut nadat hij instapt, vliegen ze weg. Op naar Amsterdam.

Beter dan dit wordt het niet vandaag. Hoewel ik geen enorme Obamafan ben, is het toch bijzonder zo’n circus van zo dichtbij mee te maken. Deze klus kan in het rijtje van een van de leukste uit mijn carrière. Dat er nog maar veel van dit soort krenten mogen volgen!